درآمدى بر حديث پژوهى كلينى حمد و سپاس خداوند بخشنده و مهربان ، و درود بر پيامبر گرامى و خاندان پاك او . پيامبر گرامى اسلام ، در روز بيست و هشتم ماه صفر سال يازدهم هجرت ، از ميان امّت اسلامى ، رخت بر بست و با رحلت او ، باب وحى و رسالت ، همراه با وضع شريعت ، پايان يافت . ديگر پس از وى ، نه پيامبرى مىآمد و نه شريعتى فرو فرستاده مىشد ؛ زيرا آنچه براى تكامل جامعهء بشرى لازم بود ، در قالب اصول و رهنمودهاى راهبردى ، در اختيار امّت قرار داده بود . اين مشعل فروزان ، خاموش گرديد ، امّا او خود براى تداوم و توسعهء راه ، و تعليم و تفسير وحى و هدايت جامعه ، دو چيز گران‌بها را در ميان امّت اسلامى ، به يادگار گذارد كه مىتوانند تا روز قيامت ، فيض‌بخش و نوردهندهء جامعهء بشرى باشند و راه سعادت و خوش‌بختى را براى جامعه بنمايانند . اين دو اثر گران‌بها ، همان « كتاب » و « عترت » اند كه رسول گرامى ، بارها از آن دو ، با عظمت ياد كرده و همگان را به تمسّك به آنها دعوت كرده و فرموده است : إنّى تارك فيكم الثقلين ، كتاب اللَّه وعترتى ما إن تمسّكتم بهما لن تضلّوا أبداً ولن يفترقا حتّى يردا علىّ الحوض ؛ « 1 » من در ميان شما ، دو چيز گران‌بها مىگذارم و اين دو اثر سنگين و گران‌قيمت ، كتاب خدا و عترت من است . تا روزى كه به اين دو ، چنگ

--> ( 1 ) . اين حديث ، از متواترترين احاديث اسلامى است . اين حديث ، در مجامع گوناگون اهل سنّت نيز نقل شده ، از آن جمله : صحيح مسلم ، ج 4 ، ص 44 ، ح 37 ؛ مسند أحمد ، ج 3 ، ص 14 و 17 و 59 و 367 و 371 .